Świat oczami podopiecznego
W goglach doświadczasz deficytów wzroku i percepcji, które napędzają „trudne” zachowania. Jedyna taka symulacja w Polsce. Po tym doświadczeniu „upór” czyta się inaczej.
Szkolenie VR/MR dla kadr pomocy środowiskowej — opiekunek środowiskowych i pracowników socjalnych. Ta sama wiedza raz staje się narzędziem w codziennej opiece w domu, raz — soczewką w poradnictwie dla rodzin.
Poznaj ofertę
Opiekunka środowiskowa i pracownik socjalny pracują inaczej — ale mierzą się z tym samym. Poznajesz te sytuacje lepiej niż ktokolwiek zza biurka.
Opiekunka środowiskowa
Jesteś u podopiecznego regularnie i zwykle sama. Odmawia kąpieli, chowa albo myli leki, pod wieczór robi się niespokojny. A kiedy nagle się zmienia — pobudzony, splątany — to Ty pierwsza to widzisz i Ty decydujesz, czy to już telefon do lekarza. Nie ma pielęgniarki za ścianą, do której można zajrzeć.
Pracownik socjalny
Masz pół godziny wizyty, żeby ocenić sytuację, której nikt Ci wcześniej nie pokazał. Podopieczny maskuje — rozmowa się klei, choć pamięć siada. Samotny senior nie ma świadka zmiany, a wyczerpaną rodzinę łatwo odczytać jako „roszczeniową”. I to Ty na końcu podejmujesz decyzję, która waży na czyimś życiu.
W tym mieszkaniu profesjonalistą jesteś tylko Ty.
Sam, bez zespołu za ścianą — a pomoc, której udzielasz, i tak musi być w pełni profesjonalna. To ona jest najważniejsza, i to od Twojej wiedzy zależy, czy będzie taka, jak trzeba.
To nie prognoza na odległe dekady. Ponad co czwarty mieszkaniec Polski ma już dziś 60 lat lub więcej — a rodzinna sieć, która kiedyś ich amortyzowała, wyraźnie się przerzedza. Coraz mniej seniorów mieszka z dziećmi, coraz więcej starzeje się samotnie. Samotny senior z otępieniem to wprost Wasz podopieczny — i najtrudniejszy do wychwycenia, bo nie ma świadka zmiany.
Źródło: GUS, „Sytuacja osób starszych w Polsce w 2024 r.” (stan na 31.12.2024); dane o zamieszkiwaniu z dziećmi — Eurostat / Polski Instytut Ekonomiczny, 2025.
Wasi ludzie już dziś to dźwigają — bez zaplecza całodobowej placówki.
To szkolenie niczego nie prostuje ani nie zastępuje Waszego doświadczenia. Dokłada mu język i metodę tam, gdzie choroba jest najtrudniejsza: przy samotnym podopiecznym, przy trudnym zachowaniu, przy decyzji, czy dom jeszcze wystarcza. Zespół z tymi narzędziami trafniej kieruje do DPS tych, którzy naprawdę tego potrzebują, i spokojnie zostawia w domu resztę — godnie, tak długo jak to możliwe. To uczciwe wobec podopiecznego i rozsądne dla gminy.
Jedno szkolenie, jedna umiejętność: zrozumieć podopiecznego i ochronić siebie. Ten sam silnik, który sprawdza się w DPS — dopasowany do pracy w terenie.
W goglach doświadczasz deficytów wzroku i percepcji, które napędzają „trudne” zachowania. Jedyna taka symulacja w Polsce. Po tym doświadczeniu „upór” czyta się inaczej.
Opisz — Zbadaj — Stwórz — Oceń. Prosta rama z Johns Hopkins, która zamienia reakcję na zachowanie w decyzję. Ten sam bezpiecznik dla obu ról — w rękach opiekunki i w głowie pracownika socjalnego.
Kadra środowiskowa to dwa różne zawody przy jednym stole. Szkolenie ma dwie konfiguracje — a Wy wybieracie tę, która pasuje do Waszego zespołu (albo obie).
5 godzin · profesjonaliści od codziennej opieki, pracujący solo w terenie
Kończy się imiennym certyfikatem.
4 godziny · oceniacie, doradzacie i kierujecie dalej
Kończy się imiennym certyfikatem.
Część tych deficytów doświadczacie w VR na własnej skórze — to deficyty wzroku i percepcji. Węchu i czucia temperatury w goglach nie pokażę, ale w demencji są równie realne i równie groźne. Wszystkie przekładają się wprost na mieszkanie podopiecznego — i dlatego widzicie w nim to, czego lista BHP z internetu nie wychwyci.
Luźne dywany to potknięcia, a wzór na podłodze bywa czytany jak dziura — stąd „upór” i zatrzymanie w progu.
↳ agnozja wzrokowa — w VRBez kontrastu na krawędzi stopnie wyglądają płasko. Taśma kontrastowa na krawędź przywraca głębię.
↳ percepcja głębi — w VROlśnienie, cienie i ciemna droga do WC w nocy. Niepokój nasila się o zmierzchu. Czujnik ruchu na trasie do toalety.
↳ słabe widzenie w półmroku — w VRUchwyty, mata antypoślizgowa i woda nie za gorąca — osłabione czucie temperatury tłumaczy opór przy kąpieli.
↳ czucie temperaturyGaz i zepsute jedzenie, których osoba nie wywącha. Zabezpieczenie kuchenki to często najpilniejszy ruch.
↳ zanik węchuCzęść tych ryzyk zobaczycie od środka w VR, resztę poznacie z wiedzy o chorobie. Dlatego Wasza porada będzie brzmieć inaczej niż lista z ulotki — i dlatego rodzina jej posłucha.
Kilka lat w terenie jako rejonowy pracownik socjalny i dekada w domu pomocy społecznej — od pracownika socjalnego po kierownika zespołu. Znam tę pracę od środka: teren, wizyty w cudzym mieszkaniu, decyzje bez konsultacji z nikim, a od strony zespołu — rotację i wypalenie. Do tego Dementia Care Specialist, Johns Hopkins School of Medicine, a obecnie w trakcie studiów magisterskich z zakresu neuropsychologii — na etapie pisania pracy dyplomowej. Łączę trzy rzeczy, których w Polsce nikt nie ma razem:
Zostaw kontakt — odezwę się, żeby dobrać wariant do tego, z czym Wasi ludzie mierzą się w terenie. Bez zobowiązań i bez ofertowego maratonu.